Uit de kerkenraad, September 2017

Zou het zoveel anders zijn onder het regime van Friso Smits? Ik vroeg het me af toen ik overstak om bij de kerk te komen voor de eerste kerkenraadsvergadering onder zijn voorzitterschap. 

In die paar keer dat ik Wim Verkerk als voorzitter heb mogen meemaken, zat hij iets meer naar rechts in de cirkel. Dat viel me allereerst op. Friso had met het oog op de toekomst onze nog verder uit te werken plannen opnieuw in schema gezet. Dat was het tweede. Hij praat snel, nummer drie. Of heb ik van die langzame oren? Ten vierde viel op dat hij zich enthousiast in de materie van de kerkenraad heeft ingewerkt. Kortom allemaal signalen waarover iedereen tevreden kan zijn, maar niet om in dit verslagje langer bij stil te blijven staan.

Terugblik

Wel kijken we terug op een aangename zomer, in ieder geval voor zover het de diensten van de Tuindorpkerk betrof. We voelden ons meegenomen door de voorgangers van juli en augustus, we waren blij met de zomerconcerten van onze organisten en niet ontevreden met het aantal mensen dat daarvoor langer in de kerk bleef, al waren er ook mensen die speciaal voor het orgel na de dienst de kerk betraden.

Blik vooruit

Nog meer tijd werd besteed aan de toekomst. Zoals u weet, heb je maar een paar minuten nodig voor een briljant idee, weken voor de uitwerking, maanden voor de bemensing en jaren voor de verwezenlijking. Met het derde punt zijn we tijdens de vergadering een heel eind gekomen. Het blijft een vast en meestal belangrijkste punt op onze agenda. Een zogenaamde stickerronde maakte duidelijk dat we het vooral belangrijk vinden om mensen kennis te laten maken met onze Tuindorpkerk en een goede plek te blijven voor wie onze gemeente eenmaal heeft leren kennen. Werven en blijven zogezegd.

Op 7 oktober, tijdens de zogenaamde kerkenradendag, gaan enkele kerkenraadsleden naar een bijeenkomst met vertegenwoordigers van andere kerken binnen de PGU. Ook daar denkt men hard na over de toekomst en een uitwisseling van plannen en ideeën kan heel vruchtbaar zijn. We zijn benieuwd.

De loftrompet

De zondag voor deze kerkenraadsvergadering las Mariëtte Goudzwaard van de zuurdesem die de drie maten meel doordesemt. We hebben het dan over Mattheus 13. De NBV heeft het overigens over ‘zakken’, maar Piet Jan leerde ons naderhand dat ‘maten’ beter is. Terwijl Mariëtte las, viel mijn oog op Leny van Elteren. Zij zat schuin voor me. En terwijl Mariëtte wegliep zag ik ineens ook Willemien van der Vlist.

Tijdens de preek stond Piet Jan vooral stil bij de drie maten en de zuurdesem, die stille kracht die toekomst biedt en perspectief mogelijk maakt. Regelmatig dwaalden mijn blik naar het hoofd van Leny en Willemien. Ook zij zijn zuurdesem geweest voor onze kerk, en ambtelijk misschien wel 25 jaar. Dat zou me niet verbazen. ‘Dat is toch wel een loftrompet waard,’ dacht ik, tijdens de preek. Maar om Piet Jan niet te storen heb ik het gelaten bij een heel klein maar wel erg fijn loftrompetje, laten we zeggen: een lofkornetje.

Maar nu, aan mijn bureau, kan het niet nalaten om heel stilletjes maar dankbaar dit loftrompetje op het scherm van mijn computer te tikken.

Intussen begin ik me af te vragen of niet ook Leen van der Vlist misschien wel 25 jaar ouderling was.

Dus ook voor hem deze retrospectieve lofkornet, voor Leen, voor Willemien en voor Leny.

Len Borgdorff